Een van de beste tips die ik het afgelopen jaar gekregen heb, is dat je als je thuis komt van vakantie, je meteen je volgende trip moet plannen. Zo heb je altijd iets om naar uit te kijken. En dus keek ik al vanaf begin oktober uit naar onze Berlijnse mini break. Dit jaar zouden we niet uit verveling toch maar die vierde oliebol naar binnen werken, niet tevergeefs uitkijken naar het vuurwerk van de Chinees op de Scheldestraat en ook niet in een kringetje zitten wachten tot het op teletekst 00:00 uur zou worden. Nee, wij zouden Oud & Nieuw dit jaar heel anders gaan vieren! En dus stapten we op de maandag na kerst in ons leasebakkie om zeseneenhalf uur later op de kerstmarkt onder de Gedächtniskirche een Glühweintje te bestellen.

Ondanks de val van de Muur in 1989, nu 25 jaar geleden, is Berlijn nog steeds een stad van tegenstellingen, al zijn deze natuurlijk niet zo scherp als toen. Terwijl we door de straten in voormalig Oost en West liepen, had ik de hele tijd het nummer ‘Over de Muur’ van Klein Orkest in mijn hoofd, als een soort soundtrack bij elke stap door de stad.  En we hebben weer een hoop stappen gezet…

Van al dat lopen krijg je natuurlijk honger. Ook qua eten is Berlijn een stad van enorme verscheidenheid. Van vette curryworsten tot vegan supermarkten en een Vietnamees op elke straathoek. Als voorbereiding had ik van tevoren alle hippe blogs zitten uitpluizen om volledig op de hoogte te zijn van alle places to be. Dit bezorgde me zowaar een beetje stress, aangezien we minstens een maand in Berlijn zouden moeten blijven om nog niet eens de helft van de lijst te kunnen afstrepen. Daarnaast gooit de praktijk nou eenmaal vaak roet in het eten en kom je dus weleens op plekken terecht die het hotspot lijstje niet gehaald hebben. En daarom hebben we bij l’ Osteria zitten smullen van een toeristische pizza ter grootte van een wagenwiel, 50 euro betaald voor een ontbijt bij KaDeWe (tip: pas op met de fruitsalade…), ons in regenachtig Kreuzberg gelaafd aan een copieuze lunch/diner bij Indiaas restaurant Amar en perfecte minischnitzels gegeten bij Repke Spätzlerei.

Verder zogezegd voor ons geen oliebollen dit jaar, maar Pfannkuchen. Dit zijn geen pannenkoeken, maar…. Berliner bollen! Gevuld met jam, advocaat, Nutella, ananas, noem maar op en met een dikke laag glazuur, waarvan de gaten spontaan in je kiezen springen. Maar lekker dat ze zijn!

Het doel van onze reis was natuurlijk om Oud en Nieuw te vieren. Nu heb je daarvoor in Berlijn verschillende mogelijkheden. Je kunt op een heuvel naar het vuurwerk kijken, op een boot gaan zitten of in een chique penthouse club stijlvol het nieuw jaar inluiden. Maar het meest memorabel, zo hadden wij gehoord, is de massale Sylvesterparty rond de Brandenburger Tor, waar zo ongeveer een miljoen mensen op af komt. Twee kilometer PartyStrasse met kraampjes met worst, bier, grijpmachines en podia met B-artiesten. Dit jaar stonden Tokio Hotel, onze eigen Hermes House Band en mijn grote idool David Hasselhoff op het programma. En zo proostten we om 00:00 uur tussen de mensenmenigte met een biertje op het nieuwe jaar. Hopelijk heeft dat weer mooie avonturen voor ons in petto. Onze volgende reisplannen hebben we in elk geval al gemaakt. Indonesië. Weer iets om naar uit te kijken!

Het is een druilerige vrijdagavond in november, een uurtje of half tien. Vriendlief is naar een feestje en ik zit op de bank clandestiene kruidnootjes te knagen terwijl ik naar The Voice kijk. Dit is natuurlijk niet cool. Zeker niet wanneer je in hartje Amsterdam woont. Maar het geeft me wel de gelegenheid om even terug te denken aan twee maanden geleden. Toen waren de bank en de kruidnootjes even heel ver weg, want we zaten midden in onze vakantie in Zuid-Afrika.

In 3 weken zijn wij met de auto van  Johannesburg naar Kaapstad gereisd en hebben in die tijd enorm veel gezien, gegeten, gedronken en genoten. Het is een land dat je blijft verrassen. Te beginnen met de natuur. Om de 20 kilometer zie je een ander landschap aan je voorbij trekken. Van Canadees aandoende dorpjes via Scandinavische dennenbossen tot lege vlaktes die niet zouden misstaan in een aflevering van Mc Cloud’s Daughters.  Elke keer dat je na kilometers onbegaanbare dirtroad denkt dat je er echt klaar mee bent, wacht er om de hoek het meest waanzinnige uitzicht dat je tot dan toe hebt gezien. Dan de dieren die je onderweg tegenkomt. Zebra’s die voor je neus oversteken, olifanten die familieruzies uitvechten en apen die er met je ontbijt vandoor gaan. En natuurlijk de mensen. De getatoeëerde oud-Marinier die vanaf 500 meter een man kan neerschieten, maar zijn dagen nu slijt met het schieten van mooie plaatjes en het beschermen van neushoorns. Patrick die met alleen een dekentje 2 weken in de woestijn overleeft en lachend een hap poep eet.  De ‘politiemannen’ die je een flinke bekeuring geven, maar minder fanatiek blijken te zijn op het moment dat ze het geld niet meteen cash in hun diepe zakken kunnen laten verdwijnen. De bejaarde gids die samen met Nelson Mandela op Robbeneiland heeft gezeten en hier verhalen over vertelt waar je kippenvel van krijgt.  Niet zo’n grote verrassing, maar wel gek om te merken: de resten van de apartheid die je nog steeds om je heen ziet.

Maar hier gaat het natuurlijk ook over eten en drinken.  Bobotie, bredie, biltong en  natuurlijk braai, we hebben het allemaal geproefd. Ook kudu, koeksister en kerrieafval hebben op ons bordje gelegen. En dat hebben we allemaal weggespoeld met de lekkerste Zuid-Afrikaanse wijn en, artisanale biertjes . Verder zijn we er achter gekomen dat alle b&b-houders in ZA dezelfde hobby hebben: monsterontbijten maken. Je kunt hen niet blijer maken dan door te zeggen dat je je scrambled eggs met kaas, bacon, worst, paddenstoelen, tomaat en extra ei en bacon wilt hebben. Bij één cottage had de eigenaresse 20 soorten jam neergezet, allemaal zelf gemaakt. Maar het toppunt was het 5-gangenontbijt bij Parker’s Cottage in Kaapstad, met pannenkoeken met appeltjes met portsaus en ijs als hoogtepunt. En dan nog een chocoladecroissantje erbij bestellen omdat je bang bent dat je anders wat mist… Oh boy. Ik ben twee keer uit mijn broek gescheurd en was 5 kilo zwaarder toen ik terug kwam.  Dus ben ik nu weer braaf aan het lekkerzonderen. Behalve op vrijdagavond. Want als je niet cool kunt zijn, mag je kruidnootjes knagen.

Dit weekend hebben Jochem en ik 6 jaar verkering en omdat we daar allebei nog steeds best blij mee zijn besloten we het te vieren met een bijzonder etentje. Eigenlijk waren we op zoek naar een Michelinsterrenrestaurant, gewoon, omdat het kan en we onze minister president graag helpen om uit de crisis te komen. Maar dat moet je dan niet spontaan een week van tevoren bedenken, want dan zit alles al vol. Uiteindelijk viel de keuze op Johannes. op de Herengracht, een ‘broertje’ van Juuls (op de Albert Cuypstraat). En daar hebben we geen spijt van gehad. Ze zijn nog maar 5 weken open, maar ik denk dat dit een klassiekertje gaat worden. Helaas is naamgenoot Johannes van Dam niet meer, maar ik denk dat hij het hier best zou waarderen.

Het is een tijdje stil geweest op Lekkerzonder. Ten eerste omdat ik mijn blog gebruikt heb waarvoor ik hem begonnen ben: om op momenten zonder inspiratie terug te kunnen grijpen op recepten die ik al eens eerder gemaakt heb. En momenten zonder inspiratie waren er de afgelopen tijd genoeg! Daarnaast hebben Jochem en ik de afgelopen weken de storm, regen en druilerigheid van ons kikkerlandje verruild voor het (ook niet altijd) tropische Vietnam. Het was een geweldige reis! Tegen de mensen die Vietnam ook op hun lijstje hebben staan, wil ik zeggen: doe het nu! Nu is het land nog relatief onbedorven, zodat je nog de kans hebt om op authentieke en idyllische plekjes terecht te komen voordat er een all-inclusive resort uit de grond gestampt is.  Onze reis begon in de hoofdstad Hanoi en voerde via Ha Long Bay, Hoi An, Ho Chi Min City en de Mekong Delta naar Phu Quoc, een paradijselijk eiland voor de kust van Cambodja.

Wat ik al een beetje had verwacht, maar waarin we zeker niet in zijn teleurgesteld: het eten is geweldig! Alles even vers (very fresh, very healthy, you should try!), kleurrijk, geurig en smakelijk. We hebben oprecht niet één keer gehad dat het eten tegenviel. En dat terwijl wij onder andere kikkers en slangen op ons bordje hebben gehad. De ‘very tasty’ country rat hebben we maar aan onze neus voorbij laten gaan. Het was er het seizoen trouwens ook niet voor.

Hoogtepunten uit de Vietnamese keuken:

Vietnamese koffie, smaakt bijna chocolade-achtig, extra lekker met een scheut gecondenseerde melk en ijsblokjes. Het was mijn favoriete drankje.

Pho bo: soep met rijstnoedels, plakjes beef, allerlei verse kruiden en vissaus.

Bun cha: gegrillde ‘koekjes’ van varkensvlees met rijstnoedels, verse kruiden en groenten, vissaus en bouillon.

Fresh spring rolls: garnalen, verse groenten en kruiden gewikkeld in vers, zacht rijstpapier en vissaus om te dippen.

Banh mi thit: verse knapperige baguettes met gegrilld varkensvlees en verse groenten en kruiden.

White rose: transparante, witte dumplings gevuld met garnalen.

Kleurrijke salades van groene papaya en groene mango, altijd met een sausje van vissaus, rode peper, limoen en pinda’s.

Banana & mango springrolls: gefrituurde loempiaatjes gevuld met mango en banaan, met chocoladesaus om te dippen.

En dan vergeet ik waarschijnlijk nog de helft.

In Hoi An hebben we bij twee restaurants (Morning Glory en Mermaid) bij van een echte Vietnamese celebrity chef gegeten: Miss Vy. Van Jochem kreeg ik het kookboek van miss Vy cadeau, zodat we thuis nog eens een receptje kunnen maken als we heimwee hebben…. En reken maar dat dat gaat gebeuren!

De afgelopen twee weken hebben we lekker zonder verruild voor lekker met. Wanneer je een roadtrip door Italie maakt, is het geen doen om ‘s avonds stug de fluweelzachte pasta’s, knapperige focaccia’s en krokante pizza’s te vermijden. Sterker nog, je niet overgeven aan de eetcultuur van de Italianen zou je kunnen beschouwen als een belediging van het  volk. En als je één ding niet wilt, is het bonje krijgen  met zo’n 60 miljoen Gianluigi’s en (vooral) hun moeders. Voor je het weet vind je een afgehakt paardenhoofd in je hotelbedje. Brrr. Nee hoor, wij waren verstandig en hebben ons keurig aangepast.

Om jullie een beeld te geven, hier wat culinaire hoogte (of zijn het diepte-)punten van ons reisje:

- Versgebakken chocolade-marmeladetaart, limoenshortbread met maanzaad  en pistachenoten en verse bosbes- en chocolademuffins. Voor het ontbijt.

- Panzerotti: een dubbelgevouwen gefrituurde pizza.

- Een verrassingsmenu bij een sterrenrestaurant met onder andere een met  geitenkaas gevulde ui van suikerglas en een lichtgevend Pacman-toetje.

- Een steak van 500 gram.

- Verse tortelloni met pompoen, walnoten, truffelroom en balsamico.

- IJsjes van het Gelatofestival in onder andere de smaken algen met sinaasappel en pure chocola, koffie met cachaça en limoen en pecorinokaas met peer.

- Pizza met een topping van knakworst en patat.